weekendhotel weblog » Geschiedenis

5 Jaar Weekendhotel Weblog

Guido — Wed, 08 Jul 2009 10:44:33 +0000

“Dat kunnen we toch niet helemaal ongemerkt laten voorbij gaan” dacht ik toen ik mij realiseerde dat ik alweer 5 jaar aan dit Blog bijdraag.

In de loop van de tijd is het woord Blog meer ingeburgerd dan Weblog, maar dat komt misschien omdat ik tegenwoordig meer in het Engels dan in het Nederlands blog.

Ik kijk even met u terug:

Ik ben blij dat Willem zijn pen af en toe weer op pakt. Dat inspireert ook mij weer hier een en ander met u te delen. Zonder dat het u misschien is opgevallen heeft Willem zich veel moeite getroost de site Weekendhotel geheel van de grond opnieuw op te bouwen in een voor mij abacadabra programmeer taal/systeem geheten Ruby on Rail. En passant is het blog bijna een jaar “zoek geweest”. Gelukkig heeft Willem het daarna zo goed en zo kwaad als het ging weer bij elkaar kunnen rapen en terugzetten op zijn nieuwe internet host. In mijn herinnering waren de eerste posten van hem, maar die zijn nu onvindbaar. Het is dus eigenlijk een wonder dat het blog nog bestaat! Na de crash was onze belangstelling ook wel een beetje weggevloeid.
Enige teleurstelling over het feit dat er door lezers van dit blog en vooral door mede hoteliers zo weinig aan dit blog wordt bijgedragen moet mij van het hart. Van het begin af aan heeft Willem duidelijk aangegeven open te staan voor bijdragen van anderen. Zolang het maar in het kader was van onze passie voor fantastische hotelletjes en B&B’s.
Ik zelf heb van mijn bijdragen veel geleerd en zou iedereen die overweegt met bloggen te starten aanraden de gelegenheid te baat te nemen die hier op dit blog wordt geboden om te “vingeroefenen”. Eigenlijk is het enige dat lezers in de pen doet klimmen met commentaar de vraag of ergens een B&B te koop is. Ik ken overigens buiten Pincoff’s in Rotterdam en mij zelf geen Nederlandse Bloggende hoteliers, maar misschien zie ik er enige over het hoofd! Ik hoop dat daar na deze mijmering verandering in komt.
Het is in mijn ogen ook jammer dat de mogelijkheid om reviews van Weekendhotels op dit blog te zetten is verdwenen, omdat dat toen tot allerlei vormen van comment spam aanleiding gaf. Tegenwoordig is comment spam prima te onderdrukken en een beetje discussie is altijd leuk!
Zo’n blog blijft “eeuwig” op het internet staan. “Hebben de bijdragen hier ook eeuwigheidswaarde?” vroeg ik mij af en besloot u de voor mij 5 belangrijkste bijdragen/ontwikkelingen op te sommen:
1. Het Best Bewaarde Geheim (3). Grand Heritage Hotels ging failliet zonder dat ons dat ooit behoorlijk werd medegedeeld, maar via Erfgoedlogies kwamen wij terecht bij Historic Hotels of the Benelux, waar we nog steeds bij zijn aangesloten en met plezier, maar ook daar kan wel wat meer actie ondernomen worden om de aangesloten hotels wat meer te promoten…
2. Willem geeft altijd blijk zeer goed te zijn ingevoerd: De Bed and Breakfast Startersgids is uit! was zo’n eye opener voor mij. Meer posten Willem alsjeblieft!
3. The Luxury Travel Tipping Guide. Was al lang weer vergeten dat ik deze had geschreven:-) en mijn tip daar werkt nog steeds!
4. Ik leerde Willem en Ellie Brik kennen via Peter. Willem en Ellie hebben samen mooie verhalen geschreven voor allerlei leuke gidsen. Petra (zie de zijbalk) hoort daar ook bij…komen er weer gidsen Willem, Ellie en Petra?
5. Er zijn er eigenlijk nog veel meer om op te noemen, maar deze Binnenkijken bij Chambres en Ville doet mij herinneren dat ik toch eens op zoek moet naar die Franse video die ooit eens van Haagsche Suites gemaakt is en hier ergens moet liggen:-)

Misschien heeft u ook vijf favorieten! Laat ze ons weten Ik hoop dat deze terugblik ertoe bijdraagt dat er hier weer veel meer reuring komt!

Hotel Sonne, Offenburg, Duitsland

Guido — Tue, 30 Jan 2007 14:46:10 +0000

Terug van de Zwitserse witte hellingen en tijd voor een tip voor bij voorbeeld wintersportliefhebbers. Eigenlijk is dit een tip om voor jezelf te houden, maar we hebben in de loop der jaren al gemerkt dat vele Nederlanders de weg naar dit fijne hotel kennen.

Wij maken onderweg naar Zwitserland vaak een tussenstop bij Hotel Sonne midden in het centrum van Offenburg.

Offenburg ligt vlak aan de Autobahn Frankfurt – Basel, tussen Baden Baden en Freiburg.

Wanneer je via Frankrijk rijdt en via Strassbourg de grens naar Duitsland overgaat, rijd je er in een streep naartoe. Je kunt je vol bepakte auto zo over het begin van het voetgangersgebied de met een poort afgesloten binnenplaats oprijden en daar of in een garage stallen tegen een tarief van 5 Euro per nacht. Je hoeft je dus helemaal geen zorgen te maken dat je auto wordt leeggehaald zeker omdat het locale politiebureau twee deuren verder ligt.

Offenburg is overigens een leuk stadje en een goede uitvalsbasis om het Zwarte Woud of de Elzas te verkennen.

De eerste vermelding van Hotel Sonne dateert uit 1376. Daarmee zou het meer dan 630 jaar oud zijn. Sinds 1858 is dit hotel in ieder geval al 149 jaar onafgebroken in handen van dezelfde familie (feest in 2008!).
Het bevindt zich in twee naast elkaar gelegen zeer oude vakwerkhuizen. Vooraan is het “oude gedeelte” met een prachtig trappenhuis en de kamers daar zijn met diverse mooie antieke kasten en bureaus ingericht. Het “nieuwe” gedeelte dateert uit 1970 en ligt naast en achter de binneplaats. Het is wat moderner ingericht. Het “oude gedeelte” is echter meer recentelijk gerenoveerd en heeft onze voorkeur. Hoedt u alleen voor kamer 31, want het antieke bed en de vloer kraken daar zo, dat je er bijna niet van slaapt! Het hotel is kraak schoon en de prijzen zij heel redelijk.

Vader en moeder, beiden inmiddels in de 80, van de huidige eigenaresse, Gabi, helpen nog volop mee. Moeder heeft zelfs het reserveren en afrekenen via de computer volledig in haar vingers.

De man van Gabi heeft het uitstekende restaurant weer zelf op zijn schouders genomen, nadat het een aantal jaren verpacht is geweest.

Anti Cool: Ian Schrager gooit het roer weer om

Guido — Fri, 11 Aug 2006 23:30:53 +0000

Hm, van de nu 60 jarige New Yorker Ian Schrager weet ik eigenlijk niet zeker of hij iets met bootjes heeft. Anoushka Hempel, oftewel Lady Weinberg, heeft het wel, ze ontwerpt ze. Philippe Starck heeft het ook. Ook hij ontwerpt ze. Ian Schrager heeft vele jaren samengewerkt met Philippe Starck. Ik neem dus aan dat hij ook iets met bootjes heeft. Vandaar de titel. Het is in ieder geval een man van theater en sterke en vernieuwende concepten.

In de jaren ’70 en begin jaren ’80 opent en runt hij roemruchte nachtclubs, Studio 54 en Palladium, waar the rich and famous zich verpozen. Daar wordt het fenomeen DJ geboren.

Vervolgens gooide Ian Schrager het roer om en begint hij een hotel.
In 1984 opende hij Morgans in New York City, “Home away from Home” en richtte hij Ian Schrager Hotels op, nu bekend als de Morgans Hotelgroup. Morgans geldt als het het eerste Boutique Hotel. Daarop volgden onder andere Royalton, NYC, “Hotel as theater”, dat tegelijk Philippe Starck op de kaart zet als hotelontwerper, Hudson, NYC, “Hotel as Lifestyle”, Sanderson, Londen, “Lavish Urban Spa”, Sint Martenslane, Londen, “Urban Resort Reinvented“, Mondrian, West Hollywood (LA), “Sophisticated Modern Urban Resort” en Delano, Miami, “Casual Chic Urban Resort” van zijn hand en die van Starck.

Medio 2005 treedt Schrager terug als CEO van Morgans Hotelgroup, maar blijft er met een lucratief contract (gebruik luxe prive jet, luxe auto, luxe secretaresse en vrij logeren bij de 9 hotels van de groep) aan verbonden als adviseur en als aandeelhouder(?). Het feit dat zijn imperium een dip doormaakt als gevolg van 9/11 en het feit dat mega hotelconsortia zich ook in de strijdt werpen om de gunsten van de hip en famous gasten zal daar niet vreemd aan zijn. Tot en met 2005 rapporteert Morgans Hotelgoup forse verliezen. Het eerste halfjaar van 2006 gaat het na een financiele reorganisatie met IPO beter. De betrokkenheid van Schrager na de financiele reorganisatie is niet helemaal duidelijk.

Nu heeft Ian Schrager zelf via zijn nieuwe Ian Schrager Company weer het roer omgegooid met zijn nieuwste design hotel dat deze week werd geopend in New York City:

De Gramercy Park Hotel.

Nu eens niet het strakke chique en soms tegendraadse van Philippe Starck, maar het “Anti Cool”, “Bohemian Eclectic” van Julian Schnabel, schilder, beeldhouwer, filmdirector en muziekant.

Volgens Schrager werd het eens tijd voor iets anders dan het inmiddels vele malen gekopieerde en dus afgezaagde “Boutique”, “Home Away From Home”, “hip” enzovoort. Tja, als je goed kijkt naar de koperen nageltjes op de stoel waarop hij zit, heeft de stijl wel weer iets weg van die van Garcia’s Costes, L’Hotel en Des Indes….en de stijl die goldt tussen ruwweg 1850 en 1890….een stijl die hier in Nederland gewoon Eclectisch heet…..

Daarnaast stort hij zich op het ontwikkelen van zeer luxe appartementen. Een project staat naast het Gramercy Park Hotel. De eigenaren van de zeer luxe en dure appartementen kunnen, indien ze dat willen, gebruik maken van de hotelfaciliteiten. Een fenomeen dat we ook bij andere grotere hotels zien.

Kijk hier naar een video interview met hem over de condos die hij naast het Granmercy Park Hotel ontwikkelt. Als ik naar de stem en het verhaal luister, moet ik onwillekeurig aan The Godfather denken.

Ook grappig om te zien dat Ian de omgekeerde ontwikkeling doormaakt, van nachtclubeigenaar via hotelier naar vastgoed tycoon, terwijl het vaak andersom is, de vastgoedjongen die een hotel begint, althans het ontwikkelt en bouwt en dan een hotelier laat runnen.

Vroegere Herbergen en Hotels van Rotterdam

Guido — Tue, 01 Aug 2006 12:59:06 +0000

Een foto van het niet meer bestaande Hotel Restaurant Weimar in Rotterdam. Gevonden op een bijzonder aardige site over de geschiedenis van Rotterdam die wordt bijgehouden door de familie Engelfriet. Op deze pagina die door Aad Engelfriet wordt verzorgd, staat het een en ander aan wetenswaardigheden over het vroegere Rotterdamse Hotelwezen.

Vraag aan de lezer:

Wie weet wat het oudste hotel van Nederland is, dat nog als hotel wordt gebruikt?

Zo maar een zwoele zomeravond op zoek naar een terrasje.

Guido — Sun, 16 Jul 2006 21:45:04 +0000

Na een bezoekje aan een bruiloftsreceptie in Leiden zwerven we wat rond in de omgeving op zoek naar een terras voor drankje en/of hapje. Leiden zelf is er te heet voor. De receptie speelde zich vanwege de hitte al af op een Leids grachtje en het was vermakelijk te zien hoe het verkeer zich vrolijk door de receptiegangers heen wurmde. In Allemansgeest aan de Vliet tussen Leiden en Voorschoten dat een ideaal stekje is voor zwoele avonden, wordt de bruiloft voortgezet, dus het lijkt niet gepast daar neer te zijgen. Tante Kee weer eens proberen? Per slot van rekening is de bedrijfsleiding daar niet zo lang geleden gewisseld. Daar aangekomen worden we tegengehouden door een groot krijtbord bij de ingang “Wij zijn volledig volgeboekt vanavond. Wij zien u graag een andere keer terug”. Het is kort voor 18.00 uur en er is geen kip te zien. “Als er dan niet valt te eten, is er dan tenminste wat te drinken op het terras tot de gasten komen?” vraag je je af. Zonder het te vragen om niet de kans te lopen afgepoeierd te worden, vervolgen we onze weg. We strijken neer op het terras van Huis ter Duin, pardon Grand Hotel Huis ter Duijn. Dat is pas genieten. Als we beloven voor de tweede shift te vertrekken krijgen we een mooi plaatsje in de zon en uit de wind. We hadden het al gemerkt toen we er op aan reden over de boulevard van Noordwijk: Wat een verschil met Scheveningen. In Noordwijk goed geklede mensen op de terrassen en wat een mooie auto’s allemaal. Geen korte broeken en uitpuilende bikini’s die over de boulevard sjokken met een vette hap in de hand en geen ronkend “Boomertjes” (getweakte vw tjes of kadetjes met teveel aan boemende stereo). Verukkelijk gegeten: Kalfslende en neustong fileetje (whatever that may be) onder zachte pianomuziek op het terras en temidden van mensen die zich nog aankleden voor het diner. Wat een grandeur uit voorbije dagen! Dat gaan we meer doen. Bovendien is het een uitstekende plek om naar het strand te gaan. Ze hebben een eigen terras met ouderwetse hoge rieten strandstoelen op het duin en bovendien een eigen trap naar het strand zelf waar wederom een eigen keurige strandtent staat waar je ook een hapje en een drankje kunt genieten en waar je ook voor gewoon op het strand kunt liggen zonder het gevaar te lopen dat een overmaatse oosterbuur je komt vertellen dat je in “zijn” kuil ligt. Grand Hotel Huis ter Duin is met 254 kamers wel een beetje groot, maar eigenlijk toch wel een weekendhotel. Temeer, omdat het al jaren door dezelfde familie wordt gerund die nog hard meewerkt in het hotel. Het bewijst dat ook een groot hotel persoonlijk kan zijn. En, last but not least je kan er BN ers bekijken. Op de terugweg rijden we toevallig langs Auberge de Kieviet, tegenwoordig een Fletcher hotel, van de uitvinder van de hotelbon. Een schreeuwerige banner aan de weg verkondigt dat ze door Talkies tot terras van het jaar zijn verkozen, maar er zit geen kip daar op het terras. Het kan verkeren. Ik zelf vind dat niet zo vreemd, want nog niet zo heel lang geleden was het terras alleen maar toegankelijk voor hotelgasten en werden niet hotelgasten er gewoon weggejaagd. Het overkwam mij onder een vorige eigenaar kort nadat ik er een niet goedkoop feestje had georganiseerd. Fletcher heeft wat mij betreft dus nog wat badwill van de vorige eigenaar overgenomen.
Overigens is De Kievit al een oud etablissement. Volgens de site van Schmidt, de zeevis leverancier is al in 1916 een theeschenkerij in het pand van Auberge de Kieviet gevestigd en begint men er in 1954 een hotel dat met (zelfs twee) michelinsterren tot grote hoogte kwam, maar die nu weer kwijt is. Overigens had Schmidt zelf weer de pech met de AD haringtest van deze week, dat een medewerker per ongeluk een doos schoongemaakte haring van de voorgaande dag weer in de koeling had gezet in plaats van weg te gooien. De haring smaakte volgens het AD dan ook als een oude krant.

Gastenboek (01) – Hotel Spaander 125 jaar – en kunst

Guido — Tue, 04 Apr 2006 09:06:36 +0000

Elk zichzelf respecterend hotel heeft een gastenboek.
In het Algemeen Dagblad van zaterdag 1 april een artikeltje over het 125 jarig bestaan van Hotel Spaander in Volendam. Op zolder vond Eddy Guyt die was aangezocht om een jubeleumgids te schrijven, 7 gastenboeken met een rijkdom aan materiaal. Een kleine verzameling beroemde handdtekeningen staat nu online.

Leendert Spaander, de eerste eigenaar, had bovendien de gewoonte om vele kunstenaars van over de hele wereld uit te nodigen. Deze betaalden in natura voor hun verblijf. Zodoende beschikt het hotel over meer dan 1200 kunstwerken.

St Regis

Guido — Wed, 19 Oct 2005 23:12:43 +0000

St Regis hotels and resorts is een merknaam voor luxe hotels. De naam komt van het beroemde St Regis Hotel in New York City, dat in 1904 werd gebouwd door Kolonel John Jacob Astor IV op de hoek van Fifth en 55th Street ( wanneer ze 100 jaar later begonnen waren, hadden ze het vermoedelijk 555 genoemd). De kolonel verging helaas met de Titanic. Zijn dochter was met een Russische sprookjesprins, Serge Obelensky, gehuwd en die wist de roem van het hotel tot grote hoogte te brengen. Het geheel in art nouveau stijl (jugendstil) gebouwde hotel was voor die dagen al zeer vooruitstrevend voorzien van brandalarm, telefoon in iedere kamer, per kamer regelbare verwarming en air cooling (voorloper van de air conditioning), een buizenpostsysteem en een centraal stofzuigsysteem (nu nog steeds een luxe die je alleen in dure villa’s ziet). Vele beroemdheden sliepen er kortere of langere tijd waaronder Marlene Dietrich en Salvador Dali. Toen ik dit las dacht ik: “Des Indes zou wel eens St Regis Des Indes kunnen gaan heten”…zo maar een gedachte….

Carlton Ambassador

Guido — Mon, 28 Mar 2005 17:26:21 +0000

Het Carlton Ambassador vierde op 10 maart het feit dat het 10 jaar in de huidige formule opereert.
J. Schoon publiceerde in 2004 een boekje (ISBN 90-9018992-0) waaruit blijkt dat het Ambassador al in de 19nde eeuw als hotel functioneerde onder leiding van mevrouw Geertruida Vos, een dochter van de eigenaar van het beroemde hotel De Zalm in Gouda (een van de eerste hotels in Nederland), die huwde met de bouwer, Cornelis Krulder. De exploitatie zat toen samen met die van pensions op andere adressen in de ‘s-Gravenhaagse Pension Maatschappij. Zij had de treffende bijnaam Goudvosje gekregen. Tot 1973 was het pand in gebruik als hotel, laatstlijk onder leiding van een achterkleinzoon van Goudvosje, de heer Anton Krulder. Tussen 1973 en 1994 was het verhuurd en in gebruik met een woonbestemming voor voormalig psychiatrische patienten van de Schroeder van der Kolkstichting. In 1994 verkocht hij het pand aan Hotel Management International dat in Nederland toen 4 Carltonhotels exploiteerde. Na een ingrijpende verbouwing van 15 maanden werd het in zijn huidige vorm als vijfde Nederlandse Carlton Hotel op 10 maart 1995 geopend.